De Dumpkids kropen dicht tegen elkaar aan. Schichtig keken ze rond. Waar was die zwarte gedaante opeens gebleven met Aya en Mika aan de hand? Het angstige geschreeuw van de kleine meisjes jankte nog na in hun oren.
‘W-was dat de Dood?’ hakkelde Selier.
‘Of zijn hulpje,’ opperde Gras.
‘Of zijn kok,’ zei Pakjan. ‘Volgens mij liep ie al na te denken over een lekker recept.’
‘Hou op over eten,’ mompelde Engel. ‘Ik heb al zo’n honger.’
‘Wat zijn jullie gemeen!’ riep Selier uit. ‘Kan het jullie dan helemaal niks schelen als die kleintjes opgevreten worden? Door de Dood nog wel?’
‘Jawel,’ zei Pakjan nadenkend, ‘maar anders krijgen we Nonnebeet niet terug. En eerlijk is eerlijk: Nonnebeet kennen we al ons halve leven. Nonnebeet is onze vriend.’
‘Precies,’ zei Blackburn. ‘Die kleintjes zagen we vandaag voor het eerst. Ik ben hun namen al weer vergeten.’
‘En trouwens,’ begon Engel, ‘wie heeft ze eigenlijk uit die crèche geroofd?’ 
Selier beet op haar lip. Engel had gelijk. Het was allemaal háár schuld. Zij had Aya en Mika nooit moeten meenemen. Dan had de Dood ze niet te pakken gekregen. Of zijn hulpje. Of zijn kok. Ze huiverde.
Langzaam aan raakten haar ogen steeds beter gewend aan het donker. Tussen de stammen van de bomen door werd een donker muurtje zichtbaar.
‘Dat lijkt wel een hutje!’ riep Selier uit.
De Dumpkids tuurden in het duister.
‘Ja!’ zei Pakjan. Hij sprong overeind.
‘Knibbel knabbel knuisje,’ mompelde Engel.
‘Een valstrik van de Dood,’ zei Gras. ‘Dat durf ik te wedden.’
Toch schuifelden ze voetje voor voetje in de richting van het hutje. Engel stond als eerste binnen.
‘Eten!’ riep hij. ‘Eindelijk!’
Selier stapte als laatste over de drempel. In de hoek van het hutje brandde een vuurtje. In het midden stond een lange tafel. Er lagen grote platte koeken op met daarnaast stenen bekers met een donkere drank erin.
‘Een galgenmaal,’ zei Selier. ‘Ik vertrouw het niet.’
‘Ik wel!’ zei Pakjan. Hij greep één van de koeken en beet er een flink stuk uit. ‘Zwaakt hoed!’ riep hij met volle mond. Toen vielen ook de andere Dumpkids op het eten aan.
Selier liep weer naar buiten. De maan hing als een heldere gondel aan de hemel. Waar was die Maanberg eigenlijk? Op dat moment hoorde ze zacht gesnotter. Het leek wel vanachter de hut te komen. Vanuit een grote kist. Of nee: vanuit een hok! Selier vloog eropaf, want ze wist al wat ze daarin ging vinden. Of vooral wie. ‘We zitten hier! ’ klonk een zielig stemmetje.
‘Ssst!’ deed Selier. ‘Kop dicht!’
Ze schoof de houten grendel opzij en tilde de meisjes uit het hok.
Nu wist ze het zeker: zij ging die twee veilig thuisbrengen. Zíj had een fout gemaakt door hen uit de crèche te roven, ze zou dat ook zelf weer goedmaken.
Pelle en Nonnebeet verzonnen zelf maar een list om aan de Dood te ontsnappen. Die Pelle zou toch zeker wel de weg weten in zijn eigen huis? Híj was tenslotte vanuit zijn eigen kelder door de poort naar het verleden gestapt… Vrijwillig. Raar eigenlijk. Deed Pelle dat misschien wel vaker?