'Jullie mogen naar binnen!'
'Wat?' riep Pakjan. 'Mogen we nu ineens in je huis, Pelle?'
'Let op je woorden, ventje,' kraste Pelle als een oude kraai. 'Dit is jullie kans, Dumpertjes. Ik bedoel Stumpertjes. Kinderen met ouders die hen verwaarlozen. Wees maar blij dat jullie Pelle nog hebben. Ik weet wat goed voor jullie is.
'We heten de Dumpkids,' fluisterde Selier, het enige meisje van de club.
Ze is doodsbang voor Pelle. Ze weet nog goed wat hij schreeuwde toen ze zijn huis wilde bekijken.
'Je overleeft het niet! Op de drempel doe je het in je broek.'
Pelle reageerde niet. Hij grijnsde terwijl zijn schommelstoel heen en weer ging.
'We beginnen met avontuur 1. En met een avontuur bedoel ik: Deuren die dichtvallen en nooit meer opengaan. Bedden vol muizen en vlooien, die over je gezicht kruipen.'
Gras, Engel, Nonnebeet, Blackburn en Selier keken angstig naar Pakjan. Er moest iets gebeuren en Pakjan zou het weten.
Alle vijf hadden ze wel een plannetje in hun hoofd.

Engel: Ik schop die Pelle naar de wolken.
Nonnebeet: Ik stort zijn goudstukken over hem heen.
Blackburn: Ik smeer hem helemaal in met pek.
Selier: Ik bijt zijn neus af.
Gras: Ik stuur een wilde stier op hem af.
Maar ja, Pakjan, is de baas!

'Vooruit, eerste avontuur!' riep Pelle. 'Kom aan mijn voeten zitten, Dumpertjes.'
Selier had het hart niet om het woord Dumpkids nog in haar mond te nemen.
Pelle keek de kring rond.
'Het eerste avontuur is voor jou, Pakjan. Baasjes gaan altijd voor.'
'O, ja?' zei Pakjan spottend. 'Dan ben jij eerst aan de beurt, meneertje Pelle.'
De kinderen rilden van angst, maar Pakjan lachte alleen maar.
'Jij bent de superbaas,' zei hij tegen Pelle. 'En dus hebben wij een avontuur voor jou. Een overheerlijk avontuur, zoals je nog nooit van je leven hebt beleefd. Ja, toch, Dumpkids?'
'Ja, ja!' schreeuwden ze in koor.
Pelle knipperde met zijn ogen. Hij probeerde uit zijn stoel te komen, maar Pakjan duwde hem terug.
'Je gaat een verre reis maken, kereltje,' zei hij. 'Je gaat naar het land van wormen en sprinkhanen, van duizendpoten en ratten. Op de drempel doe je het al in je broek!'
De Dumpkids gierden het uit.
'Doe die keukendeur maar eens open, Nonnebeet,' zei Pakjan. 'En Selier, houd jij de deur maar vast.'
Samen met Blackburn, Gras en Engel duwde Pakjan de oude Pelle over de drempel.
'Tot ziens, wormvormig obstakel,' riep hij nog.
De deur viel met een klap dicht.
De jongens sloegen elkaar van pret op de schouders.
Maar...waar was Selier? Ze was tegelijk met Pelle verdwenen.
'Wat erg!' riep Blackburn die heimelijk verliefd was op Selier. 'Stel dat we haar nooit, nooit weer zien.'
'Het zou kunnen en het zou vreselijk zijn,' mompelde Engel. 'Pelle zei immers: "Deuren die dichtvallen en nooit meer opengaan".'
Met zijn allen rukten ze aan de deur. Hij bleef hermetisch gesloten.
'Niet treuren en zeuren, Dumpkids,' zei Pakjan. 'We lossen dit op, dat zul je zien.'