Pakjan is de baas van de Dumpkids. Hij...
Nee, laten we het niet over kinderen hebben, laten we het over de oude man hebben. Pelle heet hij. Hij woont in een straat vol kinderen, hij weet hoe ze heten, weet waar ze wonen, heeft hun ouders nog gekend toen ze fatsoenlijke kinderen waren...
Nee, nee, niets over kinderen. Over Pelle!
Goed dan.
Pelle is geboren in het huis waarin hij woont. Hij is zo oud, niemand die leeft heeft zijn ouders gekend. Hij komt nooit op straat, zelfs niet om boodschappen te doen. Voor zover ze weten heeft hij nooit gewerkt. Sommigen beweren dat hij goud maakt in zijn kelder. Een woester verhaal gaat over de dag waarop Pelle zijn schoorsteen repareerde, door het dak zakte, door de vloer van de zolder viel, door die van de slaapkamer en de keuken, en met zo’n smak neerkwam op de vloer van de kelder dat die openbrak en een kleine ruimte zichtbaar werd waarin een kist vol oude gouden Spaanse munten stond. Dat zijn de verhalen die de kinderen vertellen. Hun ouders denken dat Pelle grote zaken doet via internet. Ze zien hem ‘s avonds achter het beeldscherm zitten.
En nu zit hij dood in zijn tuinstoel in de zon.
Tenminste, hij lijkt dood.
‘Hij ademt nog wel,’ zegt Engel.
‘Dat is de adem van de dood,’ zegt Gras.
‘Nu of nooit,’ zegt Pakjan. ‘Voor hij wakker wordt.’
Ze kunnen eindelijk zijn huis in, de kinderen. Ja, toch de kinderen. Je kunt in deze straat niet om ze heen. Ze klimmen over de schutting.
‘Hij denkt,’ zegt Blackburn.
‘Hij droomt,’ zegt Nonnebeet.
‘Naar binnen,’ zegt Pakjan. ‘Nu!’
De kinderen zijn bang voor Pelle. Ze weten niet waarom. Misschien omdat hij er altijd is. Hij heeft geen kind ooit kwaad gedaan, nooit geslagen, nooit gescholden, en als er een voetbal in zijn tuin terechtkomt, schopt hij die terug. Maar altijd een dag later en dan staan er gedichten op de witte vlakjes geschreven. Pelle zit de kinderen in de weg, dat is het. Hij ziet wat ze doen. Hij is een obstakel van jewelste. De straat is van hen, alle huizen zijn van hen, alle kelders, alle kamers, alle zolders, alle daken. Alle tuinen. Ze kunnen gaan en staan en slapen waar ze willen. Iedere koelkast is van hen. Met alles wat erin zit. Alleen het huis en de tuin van Pelle zijn van Pelle. Hij is een obstakel, groot als een dood varken in een steeg.
Eén keer heeft Selier gevraagd of ze eens in Pelle’s huis mocht kijken. Ze hing over de schutting en Pakjan kneep in haar benen tot ze het vroeg.
‘Het mag wel,’ zei Pelle, ‘maar je overleeft het niet. Op de drempel doe je het al in je broek, in de bijkeuken wens je dat je nooit geboren was, in de keuken springt je hart je keel uit... En wie moet je dan opruimen? Het is mijn huis. En ik heb ook geen zin in ruzie met je ouders.’
‘Wij hebben geen ouders!’ schreeuwde Pakjan en rende weg.
Pakjan had gelijk. Ze hadden natuurlijk wel ouders, maar hun ouders, die vroeger nog zulke fatsoenlijke kinderen waren, werkten zich nu allemaal een dag in het rond en kwamen pas thuis als ze moe waren: moe van werk en overwerk, moe van reizen, trein en file, moe van wat geweest was en nog kwam, ja zelfs moe van kinderen die ze de hele dag niet hadden gezien.
Die kinderen hadden op de babyopvang gezeten, op de crèche, de peuteropvang en de voorschoolseopvang en de tussenschoolseopvang en de naschoolseopvang en als die dichtging en hun ouders vergaten ze op te halen bleven ze in de nachtopvang, waar dromen was verboden want dat gaf maar herrie in de tent en rare praatjes in de ochtend. Dumpkids waren ze, meteen na hun geboorte verstoten. Als hun moeders hun zwangere buiken ergens hadden kunnen stallen, negen maanden lang, in de embryo-opvang, hadden ze dat graag gedaan.
Op een dag had Pakjan gezegd:
‘We lopen weg. Naar huis.’
Ze vormden een bende. Een echte bende en Pakjan was de baas. Ze roofden baby’s en peuters uit crèches en zorgden voor ze, zo lief als ze konden.
Sindsdien is de straat van hen. Overdag, als iedereen werkt, maar ook ‘s nachts, als hun ouders dromen van rokende schoorstenen en om de tien minuten hoestend wakker worden. Er is geen weg naar het paradijs, er is alleen een weg uit het paradijs. De kinderen zijn bang voor Pelle omdat hij volwassen is. Daarom.
Pakjan duwt Selier voor zich uit, door de tuin naar de deur van de bijkeuken. Selier pakt de klink van de deur en drukt die naar beneden. De deur gaat open.
‘Goed,’ zegt een stem. Het is de stem van Pelle.
Ja, laten we het over Pelle hebben. Pelle zit in zijn tuinstoel. In de zon. Hij wrijft zijn ogen uit en zegt:
‘Jullie mogen naar binnen. Maar laat me eerst vertellen welke avonturen jullie daar zullen beleven.’